Film bazuje na powolnych, czarno-białych scenach przedstawiających codzienne, zwykłe, można by powiedzieć lekko nudnawe czynności z codziennego życia. Już na starcie wita nas bardzo szeroki kadr - zimowe wiejskie podwórze, kamera powoli zaczyna zbliżać się do głównych bohaterów filmu (Janek i jego żona Anna), stojących tam i oczekujących na gościa. Gościem okazuje się być kolega ze studiów Janka - Marek, który nie przyjeżdża do niego bezinteresownie. Janek jest zdolnym pasjonatem nauki, który woli domowe zacisze od światowej pracy naukowca, natomiast Marek, który jest fizykiem i pracuje w stolicy, nie do końca to rozumie i próbuje namówić go na wyjazd do Warszawy.
Cudowne, wyciszające, szczegółowe ujęcia oraz hipnotyzująca muzyka (Wojciecha Kilara) wprowadza nas w kilka wspomnień bohaterów, różne rozterki, zabawy, zwykłe rozmowy, kłótnie, po prostu syntezę elementów życia. Ukazuje realność.
"Struktura kryształu" urzekła mnie przede wszystkim od strony artystycznej i muzycznej, ale również beztroską grą aktorską. Dialogi zostały napisane w tak naturalny sposób, że przez chwilę wydawało mi się, że oglądam jakiś dokument nagramy bez wiedzy ludzi w nim występujących. Chwilami gryzły mnie niedoskonałości... lub celowe zabiegi montażowe, które sprawiały wrażenie "zgrabnego nieładu". Jednak wydaję mi się, że to nadało całości jeszcze większą adekwatność do nieidealnego życia. Bardzo kojący, wyciszający, dający czas na refleksje film. Obejrzałam go dwa razy (w piątek i sobotę), bardzo mi się spodobał.
Film pokazuje jak różne jest podejście ludzi do niektórych spraw i to jest piękne.
-Y
P.S. Rozkmina na temat nieskończoności przykuła moją uwagę.
P.S. 2. Ten film jest naprawdę zabawny xD
JESTEM TEŻ TUTAJ
Komentarze
Prześlij komentarz